Hoe ervaar ik dat ik leef?

Hoe ervaar ik dat ik leef? Een simpele vraag. Als ik deze vraag een tijd bij me draag blijken er toch meerdere lagen onder te zitten. Als ik iets heel spannends, iets heel opwindends meemaak is het duidelijk: een wandeling in een storm, een parachutesprong, een fijne vrijpartij…..zo voel ik dat ik leef! En als mijn ervaring wat kleiner is? Een smakelijke maaltijd; een mooi boek; een fijne wandeling? Of als het tegen zit? Ik stoot mijn hoofd; ik verveel me; ik voel me somber of verdrietig? Niet alles wat ik meemaak is iets om naar uit te kijken. Of van te genieten. Over het algemeen houd ik van het leven, maar van sommige ervaringen wil ik best verschoond blijven.

Deze vraag bij me dragen kan helpen om nieuwsgierigheid te ontwikkelen voor mijn bestaan. Wat gebeurt er als ik me toewend tot mijn leven. Als ik oefen om erbij te blijven, ook als het niet zo gemakkelijk gaat. Ik ontdek dat het leven een pijnlijk proces is. Alle levende wezens willen als individu overleven en uiteindelijk gaan ze allemaal dood. Dat is hoe het werkt. Het bestaan heeft die drang tot overleven nodig. We kunnen enorm genieten van het leven. Van de kleine dingen en van de grote dingen. OK, ik hoef me niet op te leggen dat ik ook van de moeilijke en pijnlijke dingen van het leven moet genieten. Maar ben ik bereid ze voluit mee te maken? En wat doet dat met mijn ervaring? Wat doet dat met mijn waardering voor mijn leven? 

Natuurlijk, soms gaat het niet. Dan is het teveel. Dan heb ik troost nodig, koestering. En dat zien!

Zien dat mijn ervaring niet alleen van mij is. Het speelt zich allemaal af in de Grote Open Ruimte die het leven is. Je geniet en je hebt pijn en soms gaat het niet. Jij. En ik. Verschillend en toch overeenkomend. Deze bereidheid om het allemaal mee te maken, is dat niet de voedingsbodem voor onze liefde voor elkaar, onze compassie als het pijn doet, onze blijheid als het goed gaat?

Steeds maar oefenen om me toe te wenden naar dit bestaan. Bereid zijn om me te laten raken, bereid zijn ook om er soms wanhopig van te worden, om het niet aan te kunnen. En dan toch mijn zachtheid te blijven verzorgen. Is dat niet wat we beoefenen? Niemand kan dat alleen. We brengen dit complexe bestaan, deze complexe beoefening terug tot alle eenvoud: samen stil zitten. Zelfs als we thuis alleen zitten, zitten we zo toch samen. En dat nemen we mee naar de woelingen van het leven van alle dag.

Ik wens je goede feestdagen en een heel goed 2020.

Wijhe, december 2019.

Jan Klungers