Categorie: Nieuws en berichten

Stiltewandelingen in de Duursche Waarden

Al jaren verzorgt Zen in Salland de stiltewandelingen in het excursieprogramma van Staatsbosbeheer IJsselvallei. Elk seizoen een wandelingin de Duursche Waarden. 

een prachtig natuurgebied aan de oever van de IJssel bij Fortmond, een buurtschap in de gemeente Olst – Wijhe. Al meer dan dertig jaar geleden is daar een verbinding gemaakt met de IJssel: de zomerdijk werd doorgestoken, zodat de rivier directe invloed kon uitoefenen op de geulen in het terrein. De vegetatie wordt begraasd door een kudde ponies en een kudde Schotse Hooglanders. Verder kan de vegetatie zich vrij ontwikkelen. De Duursche Waarden was een proefproject om uit te vinden wat er gebeurt als de rivier vrij invloed krijgt op de riviernatuur. Andere projecten in Nederland zijn vormgegeven aan de hand van wat hier is geleerd. Het gebied heeft zich prachtig ontwikkeld.

In de wandeling doen we enkele meditatieve oefeningen, verbonden met de natuur zoals die op dat moment aanwezig is. In de Duursche Waarden mag je vrij struinen. Daar maken we dan ook gebruik van. De tweede helft van de wandeling raden we de deelnemers aan om alleen een poosje rond te zwerven in het gebied. Verdwalen kun je er niet. Bijna overal is de hoge schoorsteen van de steenfabiekruïnes in beeld als oriëntatiepunt.

De wandelingen in 2020 zijn gepland op de volgende data:

5 januari

19 april

21 juni

18 oktober

De wandeling begint steeds op de parkeerplaats bij de ingang van het terrein, ’s morgens om 9.00 uur. Deelname kost € 7,50. Voor deelnemers van Zen in Salland zijn er geen kosten.

Voor navigatie: Fortmonderweg, gemeente Olst-Wijhe. De weg helemaal volgen tot je bij de parkeerplaats uitkomt. 

ZENWEEKEND IN OLST

Voor het eerst hielden Zen in Salland en Zen Zwolle Zuid samen van 22 tot en met 24 november een Zenweekend. We waren welkom op Hoeve Wetermans in Olst waar het heerlijk rustig was en wat een ideale locatie is voor een paar dagen stilte.

Er waren 14 deelnemers en voor veel van hen was het de eerste Sesshin, zoals het officieel heet. Onder leiding van Jan Klungers namen we eerst de rituelen door op vrijdagavond, zodat de rest van de dagen als vanzelf konden gaan.

Zaterdag was de dag met de meeste “zituren”. Maar er was ook ruim gelegenheid voor wandelen in de prachtige natuur rondom de Hoeve. Of je kon je terugtrekken in de comfortabele woonkamer in de Hoeve. Na de heerlijke maaltijd deed de groep in de avond een zeer ontspannen bodyscan.

Uiteraard waren er ook Dharma lessen op zaterdag en zondag van Jan en het thema was: hoe leef ik vergankelijkheid. Er was voor iedereen gelegenheid om wat te zeggen over dit thema en het kon ook tijdens het weekend als beoefening worden meegenomen. Het was mooi om te merken hoe het voortdurend zintuiglijk contact houden met de omgeving openheid, verwondering en verbondenheid teweeg bracht. 

Op zondag was het opnieuw vroeg opstaan voor Zazen, loopmeditatie en soetrazingen. Wederom tijd in de natuur en na de lunch sloten we af met Zazen en daarna mooie muziek. En we dronken een sapje bij het afscheid.

We zijn zeer blij met de reacties na afloop. En we hebben dan ook meteen besloten om volgend jaar weer een weekend te organiseren. Dat zal zijn van 13 tot en met 15 november 2020.

We willen alle deelnemers bedanken voor hun bijdrage en inzet aan de sesshin. We maakten de sesshin samen en dat was prachtig.

Het is de bedoeling om verder samen te werken. Jan Klungers zal regelmatig meezitten in de zengroepen in Zwolle. Enkele keren per jaar zullen we samen een zenzondag organiseren in het Boeddhistisch Centrum. Raamstraat 59 in Deventer. 

Voor de sesshins hebben we een potje ingesteld waarmee het mogelijk wordt om mensen die van een minimum inkomen leven een flinke korting aan te bieden voor deelname aan de sesshin. Er is al een bodem gelegd. Bijdragen zijn welkom op rekeningnummer NL77 TRIO 0390 9857 67 t.n.v. Zen in Salland onder vermelding van ‘sesshinfonds’

Voor de weekendsesshin van 13-15 november 2020 kun je je nu al vrijblijvend opgeven als belangstellende bij Bas Gemmink (3xz@ziggo.nl) of Jan Klungers (j.klungers@planet.nl).We stellen het maximum op 14 deelnemers. Je krijgt dan voorrang als we de inschrijving begin juni openen.

Vriendelijke groet,

Jan Klungers (Zen in Salland) en Bas Gemmink (Zen Zwolle Zuid)

Reizen door het land van de Boeddha

door Evelien van Leersum

In het najaar van 2019 heb ik een reis gemaakt door het noorden van India en het zuiden van Nepal. In dit gebied heeft 2500 jaar geleden het leven van de Boeddha zich afgespeeld. Hij is er geboren (in Lumbini, vlak over de grens van Nepal), heeft er geleefd en gepreekt (o.a. in Benares, het huidige Varanasi), heeft er rondgezworven en is er overleden. 

Het landschap is vlak. Er zijn kleine dorpjes, veel rijstvelden en wat bomen. Veel bomen worden gekapt voor de crematies in Varanasi. Varanasi ligt aan de oever van de Ganges. Veel mensen willen daar gecremeerd worden zodat hun as in de heilige rivier Moeder Ganges terecht komt. Volgens de Hindoeïstische leer verkrijgen ze dan moksha (bevrijding van samsara, de cyclus van dood en wedergeboorte die afhankelijk is van karma). Ze hoeven dus niet meer te reïncarneren. In India is dat een aantrekkelijk vooruitzicht want voor velen is het leven moeizaam en zwaar. Zelfs zo aantrekkelijk dat er hotels voor stervenden zijn. Sommige mensen leven daar al 30 jaar en zijn helemaal niet ziek maar willen er niet naast grijpen. Varanasi is een stad die leeft van de dood, die er van doortrokken is. Overal staat de handel in teken van de dood. Er wordt hout en stro verkocht, professionele vuuropstokers bieden zich aan, offertjes worden gemaakt en aangeboden, geurende olie wordt verkocht om de lichamen mee te besprenkelen om zo de geur van brandende lichamen wat de verdoezelen (niet dat dat helpt) en tegelijkertijd wat brandbaarder te maken. Overigens, Boeddhisten hebben een elektrisch crematorium. Zij willen niet dat er levende bomen gekapt worden voor hun crematie.

Noord India en een groot deel van Nepal is Hindoeïstisch maar toch zijn er veel beelden en tempels voor de Boeddha. In het hindoeïsme wordt hij namelijk gezien als een incarnatie van de god Vishnu, de beschermer van al het geschapene. In deze streek zijn Hhindoeïsme en Boeddhisme een beetje met elkaar verweven.

Varanasi heette vroeger Benares. Iets buiten de stand ligt Sarnath, een klein dorpje. Hier bevond zich 2500 jaar geleden het Hertenpark waar de Boeddha zijn eerste preek hield. Nu is het een groot terrein met archelogische opgravingen. De fundamenten van de eerste Boeddhistische kloosters zijn er te zien. Hier staat ook de Dhamekh stoepa, opgericht  in 249 v. Chr. door koning Asoka. Het is een pelgrimsoord en Boeddhistenvan over de hele wereld komen er naar toe. Ieder uit op zijn eigen wijze hun devotie. Veel mensen zingen sutra’s. Thai hadden de gewoonte om bladgoud op de stoepa aan te brengen maar dat is nu niet meer toegestaan. 

Noord India en Nepal zijn overwegend Hindoeïstisch maar toch zijn er veel beeltenissen van  en tempels  voor de Boeddha. In het Hindoeïsme wordt de Boeddha gezien als een van de vele incarnaties van de Hindoegod Vishnu, de beschermer van al het geschapene. In deze streek zijn het Hindoeïsme en Boeddhisme wat met elkaar verweven. 

Voor mij was het heel bijzonder om daar te zijn en om het leven daar te ervaren. Voor ons zijn veel woorden uit het Sanskriet toch vreemd, iets exotisch. We kennen er begrippen aan toe die vanuit onze cultuur niet kennen en maken er iets verhevens van. Daar maken ze gewoon deel uit van het dagelijkse leven. Shakyamuni (de stamnaam van de Boeddha) kom je bijv. geregeld tegen boven een groentewinkeltje of op een auto van een rijschool. Het is een gewone familienaam. 

Hoe voel ik dat ik leef

Hoe ervaar ik dat ik leef?

Hoe ervaar ik dat ik leef? Een simpele vraag. Als ik deze vraag een tijd bij me draag blijken er toch meerdere lagen onder te zitten. Als ik iets heel spannends, iets heel opwindends meemaak is het duidelijk: een wandeling in een storm, een parachutesprong, een fijne vrijpartij…..zo voel ik dat ik leef! En als mijn ervaring wat kleiner is? Een smakelijke maaltijd; een mooi boek; een fijne wandeling? Of als het tegen zit? Ik stoot mijn hoofd; ik verveel me; ik voel me somber of verdrietig? Niet alles wat ik meemaak is iets om naar uit te kijken. Of van te genieten. Over het algemeen houd ik van het leven, maar van sommige ervaringen wil ik best verschoond blijven.

Deze vraag bij me dragen kan helpen om nieuwsgierigheid te ontwikkelen voor mijn bestaan. Wat gebeurt er als ik me toewend tot mijn leven. Als ik oefen om erbij te blijven, ook als het niet zo gemakkelijk gaat. Ik ontdek dat het leven een pijnlijk proces is. Alle levende wezens willen als individu overleven en uiteindelijk gaan ze allemaal dood. Dat is hoe het werkt. Het bestaan heeft die drang tot overleven nodig. We kunnen enorm genieten van het leven. Van de kleine dingen en van de grote dingen. OK, ik hoef me niet op te leggen dat ik ook van de moeilijke en pijnlijke dingen van het leven moet genieten. Maar ben ik bereid ze voluit mee te maken? En wat doet dat met mijn ervaring? Wat doet dat met mijn waardering voor mijn leven? 

Natuurlijk, soms gaat het niet. Dan is het teveel. Dan heb ik troost nodig, koestering. En dat zien!

Zien dat mijn ervaring niet alleen van mij is. Het speelt zich allemaal af in de Grote Open Ruimte die het leven is. Je geniet en je hebt pijn en soms gaat het niet. Jij. En ik. Verschillend en toch overeenkomend. Deze bereidheid om het allemaal mee te maken, is dat niet de voedingsbodem voor onze liefde voor elkaar, onze compassie als het pijn doet, onze blijheid als het goed gaat?

Steeds maar oefenen om me toe te wenden naar dit bestaan. Bereid zijn om me te laten raken, bereid zijn ook om er soms wanhopig van te worden, om het niet aan te kunnen. En dan toch mijn zachtheid te blijven verzorgen. Is dat niet wat we beoefenen? Niemand kan dat alleen. We brengen dit complexe bestaan, deze complexe beoefening terug tot alle eenvoud: samen stil zitten. Zelfs als we thuis alleen zitten, zitten we zo toch samen. En dat nemen we mee naar de woelingen van het leven van alle dag.

Ik wens je goede feestdagen en een heel goed 2020.

Wijhe, december 2019.

Jan Klungers

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén